ماده ۱: سهم گردشگردی در شناخت و احترام متقابل میان ملت ها و جوامع

۱.شناسایی و ترویج ارزش های اخلاقی مشترک میان بشریت همراه با اتخاذ رویکرد روادارانه و محترمانه نسبت به عقاید اخلاقی،فلسفی و مذهبی گوناگون، زیر بنای گردشگری مسولانه است؛ذینفعهن توسعه گردشکری و خود گردشگران باید سنت ها و آداب فرهنگی و اجتماعی تمام ملت ها و گروه های انسانی از جمله اقلیت ها و مردم بومی را رعایت نموده، ارزش آنها را به رسمیت بشناسند؛

۲.فعالیت های گردشگری باید با ویژگی ها و سنت های کشور منطقه میزبان هماهنگ بوده،احترام قوانین،آآداب و رسوم آنها حفظ گردد؛

۳.جوامع میزبان و شاغلین محلی بخش گردشگری باید با گردشگرانی که به دیدار سر زمین آنها آمده اند آشنا شوند ،به آنها احترام بگذارند و از انتظارات،سلایق و شیوه زندگی گردشگران با خبر گردند؛آموزش وپروش شاغلان و مهارت آموزی به آن ها ،تاثیر مثبتی بر استقبال شایسته ازگردشگران دارد؛

۴.تامین امنیت گردشگران،بازدید کنندگان و اموال ایشان بر عهده مقامات حکومتی است؛مقامات باید توجه ویژه ای به امنیت گردشگران خارجی داشته باشند زیرا احتمال آسیب پذیری آنها بیشتر است؛مقامات باید وسایل دسترسی به اطلاعات،هشدار های پیشگیرانه، امنیت، بیمه و کمک های مورد نیاز را برای گردشگران تامین نمایند؛ حکومت ها باید با توجه به قوانین ملی خود با شدت تمام با هر گونه حمله،تعدی،آدم ربایی یا تهدیددیگری که علیه گردشگران یا شاغلان صنعت گردشگری صورت می گیرد برخورد نمایند،این گونه اعمال را تقبیح نموده، مجرمان را مجازات کنند ؛ همچنین انتظار می رود مقامات حکومتی با عاملان هر گونه تخریب عامدانه تسهیلات گردشگری یا عنصر های میراث طبیعی و طبیعی وفرهنگی نیز به همین صورت بر خورد نمایند؛

۵.گردشگران و بازدید کنندگان نباید هنگام مسافرت مرتکب هیچ گونه عمل مجرمانه یا عملی که در قوانین کشور میزبان جرم است،شوند؛گردشگران نباید هیچ اقدامی که نزد مردم محلی توهین آمیز،ناخوشایند یا مضر است انجام دهند و موجب آزار آنها شوند؛ آنها شوند؛ آنها نباید اقداماتی انجام دهند که سبب تخریب محیط زیست منطقه است؛آنها نباید هیچ گونه داروی غیر مجازفاسلحه،عتیقه جات،گونه های حفاظت شده حیات وحش یا هر نوع محصول و ماده ای که طبق مقررات ملی کشور مورد بازدید،خطر ناک یا ممنوع است را به صورت غیرقانونی خرید و فروش کنند؛

۶.گردشگران و بازدیدکنندگان مسولند حتی پیش از حرکت با ویژگی های کشورهایی که قصد دیدارشان را دارند،آشنا شوند؛سفر به خارج از محیط معمول زندگی،خطرات امنییتی و بهداشتی خاصی به همراه دارد،گردشگران باید به شیوه ای رفتار نمایند که با این خطرات به کمترین حد ممکن مواجه شوند؛

 

ماده ۲: گردشگری وسیله خود شکوفایی فردی و جمعی

۱.گردشگری(فعالیتی که اغلب همراه با استراحت و تمدید اعصاب،ورزش و در تماس با فرهنگ و طبیعت است) باید به صورتی برنامه ریزی و اجرا گردد که عاملی متمایز در جهت نیل به خود شکوفایی فردی و جمعی باشد،تاثیر سازنده بی نظیری در خود آموزی و گسترش رواداری متقابل داشته تبدیلبه عاملی منحصر به فرد در درک تفاوت های مشروع و طبیعی میان ملت ها و فرهنگ های متنوع می گردد؛

۲.در فعالیتهای گردشگری باید به برابری زن و مرد احترام گذاشت؛گردشگری باید عامل ترویج حقوق بشر،مخصوصا حقوق فردی آسیب پذیری ترین قشرها به ویژه کودکان،سالمندان،معلولین،اقلیت های قومی و مدم بومی- باشد؛

۳.استثمار انسان ها به هر شکل،به ویژه استثمارجنسی، بالاخص وقتی کودکا ن قربانی آن باشند،با اهداف بنیادین گردشگری در تضاد است و تاثیرات مثبت آن را خنثی می نماید؛با همکاری تمام کشورهای ذی ربط،وطابق با حقوق بین الملل،باید با این امر به شدت تمام مبارزه شود؛ کشورها باید مطابق با این امر به شدت تمام مبارزه شود؛کشور ها باید مطابق با قوانین ملی خود بدون هر گونه ترحم مرتکبین این اعمال را مجازات نمایند؛این بر خورد ها نه تنها باید در سر زمین های مورد بازدیدی که جرم در آن رخ داده صورت گیرد بلکه گر چه مرتکبین در خارج از مرزهای دولت متبوع خود خلاف کرده باشند،این نوع مسافرت ها باید تشویق و تقویت شوند،

۵.گنجاندن ارزش تبادل گردشگر ،مزایای اقتصادی،اجتماعی و فرهنگی آن، البته مخاطراتش، در سلسله دروس نظام های آموزشی، باید تشویق شود؛

 

ماده۳: گردشگری عامل تحقق توسعه پایدار

  1. تمام ذینفعان توسعه گردشگری موظفند از محیط طبیعی محافظت کنند تا هم رشد اقتصادی سالم، پیوسته و پایدار ممکن شود،هم به صورت عادلانه و همزمان نیازها و آرزو های نسل کنونی و نسل های آینده بر آورده گردد؛
  2. هر نوع توسعه گردشگری که ذخیره منابع نایاب و ارزشمند(مخصوصا آب و انرژی) را تسهیل و در کمترین حد ممکن زباله تولید میکند باید از سوی مقامات ملی،منطقه ای و محلی در اولویت و مورد تشویق قرار گیرد؛
  3. باید تلاش شود زمان و مکان حضور جریان های گردشگر و بازدید کننده، مخصوصا آنها که ناشی از تعطیلات مدارس و مرخصی های با حقوق است، دارای تنوع گردد؛زمان تعطیلات باید عادلانه تر توزیع شود تا ازفشارفعالیت های گردشگری بر محیط زیست کاسته گردد؛ تنوع بخشی به زمان و مکان حضور گردشگران تاثیر بسزایی بر صنعت گردشگری و اقتصاد محلی بر جای می گذارد؛

۴.شیوه طراحی زیر ساخت های گردشگری و برنامه ریزی فعالیت های گردشگری باید حافظ میراث طبیعی (مرکب از اکوسیستم ها و تنوع زیستی )وگونه های در معرض خطرحیات وحش باشد؛ذینفعان توسعه گردشگری،به ویژه شاغلین این بخش، باید اعمال محدودیت و ممنوعیت برفعالیت خود در مناطق بسیار حساس ذیل باشند:کویر ها مناطق قطبی،مناطق کوهستانی مرتفع،نواحی ساحلی، جنگل های استوایی و مرداب ها که برای تبدیل به اندوخته طبیعی یا ناحیه حفاظت شده مناسب تشخیص داده می شوند؛

۵.گردشگری طبیعت و اکوتوریسم مسلما تاثیر شایانی در بهبود و ارتقای محبوبیت گردشگری دارد مشروط بر آنکه طی آن به میراث طبیعی و مردم محلی احترام گذاشته شود و مطابق با ظرفیت تحمل فضا های مورد بازدید باشد؛

 

ماده ۴:استفاده گردشگری از میراث فرهنگی بشر و نقش سازنده آن در تقویت این میراث

۱.منابع گردشگری جزئی از میراث مشترک بشریت است؛جوامعی که این منابع در سر زمینشان قرار دارد نسبت به آنها حقوق و وظایف مشخصی دارند؛

۲.خط مشی ها و فعالیت های گردشگری باید به صورتی اجرا شود که میراث هنری،باستان شناسی و فر هنگی منطقه مورد احترام و مراقبت قرار گرفته ،موجب انتقال این میراث به نسل های آینده گردد؛باید توجه خاصی به حفاظت از بناهای تاریخی،معابد ،موزه ها و همچنین سایت های باستان شناسی و تاریخی که مورد بازدید شدید گردشگران است،مبذول شود و ارتقای وضغیت آنها مد نظر باشد دسترسی عموم مردم به املاک و بناهای فرهنگی که تحت مالکیت بخش خصوصی است و بناهای مذهبی،تشویق شود ،به شرطآن که ضمن بازدید از دارایی های بخش خصوصی به حقوقماتکین احترام گذارده شود و بازدید از اماکن مذهبی بدون آسیب رساندن به نیاز های عبادی نیاشگران باشد؛

۳.باید دست کم بخشی از منابع مالی حاصل از بازدید گردشگران از یادمان ها و سایت های فرهنگی صرف نیک داشت ،پاسداشت،توسعه و زیبا سازی این میراث شود؛

۴.فعالیت های گردشگری بایدچنان برنامه ریزی شودکه ماندگاری و شکوفایی فرهنگ عامه ،صنایع دستی و محصولات فرهنگی سنتی را ممکن ساخته ،موجب انحطاط و کاهش تنوع آنها نشود؛

 

ماده۵ گردشگری: فعالیتی سود مند برای کشورها و جوامع میزبان

۱.مردم محلی باید در فعاتیت های گردشگری مشارکت داده شوند؛لازم است سهم عاذلانه ای از منفعت های اقتصادی،اجتماعی و فرهنگی این فعالیت ها به ویژه از نظر شغل های مستقیم و غیر مستقیمی که به واسطه ی گردشگری ایجاد می شود،نصیب مردم محلی گردد؛

۲.خط مشی ها ی گردشگری باید به گونه ای اجرا شود به ارتقای استاندارد زندگی مردم مناطق مورد بازدید و رفع نیاز های ایشان یاری رساند؛تا جایی که ممکن است بایدرویکرد بزنامه ریزی ،معماری و گردش کار تفرج گاه ها واقامت گاه های گردشگری به گونه ای باشد که با ساختار اقتصادی و اجتماعی جامعه محلی ترکیب شوند؛ در خصوص فرصت های شغلی، وقتی مهارت افراد متقاضی در  یک سطح است،اولیت با نیروی کار بومی است؛

۳.باید توجه ویژهای به مشکلات خاٌص نواحی ساحلی، جزیره ها ،و منطقه های کوهستانی و روستایی آسیب پذیر مبذول گردد چرا که در این نواحی معمولا فرصت های کم نظیر رشد گردشگی،البته به بهای افول کنش های اقتصادی سنتی در منطقه وجود دارد؛

۴.شاغلین صنعت گردشگری مخصوصا سرمایه گذاران ،که در چارچوب مقرارتی که مقامات حکومتی وضع می نمایند به فعالیت مشغول هستند، باید در مورد تاثیرات عمیق پروژه های توسعه گردشگری خود بر محیط زیست و فضای طبیعی تحقیق کنند؛ خمچنین آنها باید در باره برنامه های آتی خود و عواقب منفی قابل پیش بینی آنها نهایت شفافیت و بدون جانبداری ،اطلاع رسانی نمایند و زمینه سازو مشوق گفتگو در باره اهداف و مضمون برنامه ای مذکور با مردم تحت تاثیر آن باشند؛

 

ماده ۶: وظایف ذینفعان توسعه گردشگری

شاغلان صنعت گردشگری وظیفه دارند در باره مقصد ، شرایط سفر ، اماکن اقامتی و مبزان و میزان مهمهن نوازی مردم بومی به گردشگران اطلاعات بی طرفانه و صادقانه ارائه دهند ، شاغلان این صنعت باید تضمین نمایند تمام بند های قرار داد پیشنهادی به مشتریان از حیث ماهیت، قیمت و کیفیت خدماتی که ملزم به ارائه هستند،کاملا مشخص باشد اگر الزامات قزار داد به صورت یک طرفه از سوی ارائه دهندگان خدمات نقض گردد،چه میزان خسارت مادی به مشتریان پرداخت خواهد شد؛

شاغلان صنعت گردشگری باید تا جایی که به آن ها بستگی دارد با همکاری مقامات حکومتی در جهت تامین امنیت، جلوگیری از اتفاقات ناگوار ،حفاظت از بهداشت و امنیت غذایی خریداران خدمات خود تلاش نمایند،شاغلان صنعت گردشگری باید اطمینان حاصل کنند سیستم های مناسب بیمه و کمک رسانی در دسترس گردشگران است؛شاغلان صنعت گردشگری باید به ارائه گزارش هایی که طبق مقرارت ملی الزامی است؛در بپردازند ،در صورت عدم انجام تعهدات خود در قرار داد، آن ها موظف به پرداخت خسارت عادلانه هستند؛

شاغلان صنعت گردشگری تا جایی که به آنها بستگی دارد،باید به خود شکوفهیی فرهنگی و معنوی گردشگران کمک کرده به آنها اجازه دهند در طول سفر مناسک دین خود را به جای آورند؛

ممکن است شرکت سازمان دهنده سفر به هر دلیل دچار ورشکستگی وتعطیلی شود،مقامات حکومتی هر دو کشور گردشگر فرست و گردشگر فرست و گردشگر پذیر باید با همکاری متخصصان صنعت گردشگری و مجامع صنفی مرتبط اطمینان حاصل نمایند در صورت بروز این مشکل ،تمهیدات و تسهیلات لازم برای باز گرداندن گرشگر به میهن خود ،اندیشیده شده و در دسترس است؛

حکومت ها بهویژه در مواقع بحرانی مجازند بلکه وظیفه دارند شهروندان خود را از شرایط نامساعد و خطر هایی که ممکن است در سفر به مناطق خارجی با آن روبرو شوند ، آگاه سازنده؛ اما لازم است این اطلاع رسانی با رعایت همه جوانب وبدون ارائه اطلاعات جانبداریه و اغراق آمیزکه منجر به تضعیف گردشگری کشور میزبان می شود و به منافع اپراتور های کشور گردشگر فرست نیز آسیب وارد می نماید،

صورت پذیرد؛قبل از صدور هشدارهای سفر لازم است محتوای آآن با مقامات کشور میزبان و متخصصان ذی ربط، مورد بحث و بررسی قرار گیرد، توصیه نامه هایی که تالیف ومنتشر می شوند باید کاملا متناسب با وخامت اوضاع مقصد و صر فا محدودبه نواحی جغرافیایی نا امن باشد و به محض باز گشت شرایط به حالت عادی ،این هشدارها باید تعدیل یا به کلی لغو شوند؛

مطبوعات به ویژه نشریات تخصصی سفر و سایر رسانه ها از جمله ابزار های نوین ارتباطات اتکترونیک – باید در خصوص رخداد ها و وضعیت هایی که می تواند جریان و تعداد گردشکران یک منطه را تحت تاثیر قرار دهد اطلاعات صادقانه و سنجیده منتشر کنند؛ رسانه ها باید به مصرف کنندگان خدمات گردشگری ،اطلاعات صحیح، دقیق و قابل اعتماد،ارائه کنند؛فناوی های نوین ارتباطات و تجارت الکترونیک باید بدین منظور گسترش یابد و مورد استفاده قرار گیرند ؛مطبوعات چنانکه در مورد تمام انواع رسانه ها صادق است، نباید به هیچ وجه ، عامل تبلیغ و ترویج هرزه گردی جنسی شوند؛

 

ماده ۷: حق گردشگری

تمام ساکنان زمین حق برابر دارند شخصا و مستقیما به منابع سیاره زمین دسترسی داشته ،آن را کشف نموده ،از آن لذت برند ؛مشارکت گسترده و فرایند مردم در گردشگری ملی و بین المللی را باید از بهترین موارد ممکن استفاده از وقت آزاد (که میزان آن همواره رو به رشد بوده)دانست و نباید در مسیر آن موانعی ایجاد گردد؛

حق جهان شمول گردشگری را باید به عنوان نتجه منطقی حق استراحت و تفریح(شامل بر محدویت معقول ساعات کار و مرخصی های ادواری با حقوق )در نظرگرفت؛در ماده ۲۴ اعلامیه جهانی حقوق بشر و ماده ۷ (بندد) میثاق بین المللی حقوق اقتصادی،اجتماعی و فرهنگی بر این حقوق تصریح، گردشگری اجتماعی، به ویژه گردشگری انجمنی،که دسترسی گسترده مردم به اوقات فراغت ،سفر و تعطیلات را تسهیل می کند باید با حمایت مقامات حکومتی ایجاد و تقویت گردد؛

گردشگری خانوادگی، جوانان ،دانشجویی،،سالمندان و گردشگری ویژه افراد کم توان باید تشویق و تسهیل شود،

 

ماده ۸: عبور و مرور آزادانه گردشگر

گردشگران وبازدیدکنندگان،ضمن رعایت حقوق بین الملل وقوانین ملی کشورها ،مطابق با ماده ۱۳ اعلامیه جهانی حقوق بشر باید از حق عبور و مرور آزادنه در کشور خود  و در میان کشور ها بهر مند باشند ؛گردشگران و بازدید کنندگان بدون آن که دچار تشریفات یا تبعیضات مفرط شوند باید به اماکن حمل و نقل عمومی،اقامتگاه و سایت های گردشگری وفرهنگی ،دسترسی داشته باشند،

گردشگران و بازدید کنندگان باید به همه نوع وسیله ارتباطی موجود (چه داخلی چه خارجی) دسترسی داشته باشند، باید برای گردشگران امکان دسترسی داشته باشند؛

باید برای گردشگران امکان دسترسی سریع و آسان به خدمات اداری ،قانونی و درمانی محلی مهیا باشد ؛مطابق با کنوانسیون های سیاسی جاری ،گردشگران باید آزاد باشند با نمایندگان کنسولگری کشور خود تماس برقرار کنند؛

از نظر محرمانه بودن اطلاعات شخصی به ویژه هنگامی که این داده ها به صورت اتکترونیک ذخیره شود گردشگران و بازدید کنندگان باید از حقوقی برابر با حقوق شهر وندان کشور مورد بازدید بهره مند باشند،

رویه های اجرایی عبور و مرور از مرز ها مثل ویزا با تشریفات گمرکی و بهداشتی(چه آنها که جز حقوق طبیعی و حاکمیتی کشور هاست چه آنها که ناشی از موافقت نامه های بین المللی است)باید تا حد ممکن در جهت تسهیل حداکثری آزادی مسافرت و دسترسی گسترده به گردشگری بین الملل تعد یل شوند ؛انعقاد موافقت نامه های داخلی در میان مجموعه کشور ها به منظور هماهنگی و ساده سازی این رویه ها مورد تشویق قرار گیرد ؛مالیات ها و تعرفه های خاصی که صنعت گردشگری را جریمه و رقابت پذیری آن را به طور بنیادی تضعیف می کند باید به تدریج حذف یا اصلاح شوند؛

به میزانی که شرایط اقتصادی کشور های گردشگرفرست اجازه میدهد باید به مسافر اجازه داده شود ارزهای قابل تبدیل مورد نیاز سفر خود را تهیه نماید؛

 

ماده ۹: حقوق کارکنان و کار آفرینان صنعت گردشگری

حقوق بنیادین کرکنان حقوق بگیر و خویش فرما در صنعت گرد شگری وفعالیت های مرتبط،باید با دقت بسیار ،تحت نظارت ادارت ملی و محلی ،از سوی هر دو کشور میزبان و دولت منشا ،با در نظر گرفتن محدویت های خاص منتج از فصلی بودن فعالیت بعد جهانی صنعت و انعطاف پذیری الزامی و مورد انتظار در آن ها ، تضمین شود کارکنان حقوق بگیر و خویش فرمای صنعت گردشگری سایر فعالیت های مرتبط مجازند بلکه وظیفه دارندزمینه فعالیت خود آموزش های اولیه و ادامه دار کسب کنند؛ لازم است از ایشان حمایت اجتماعی کافی شود ، نا امنی شغلی آنها باید تا حد ممکن محدود گردد ؛ به علاوه، برای کارکنان فصلی این بخش باید جایگاه ویژه ای مخصوصا از نظر رفاه اجتماعی تامین گردد؛

هر شخص حقیقی یا حقوقی ، به شرط آن که توانایی ها و مهارت های لازم را دارا باشد،باید بتواند در زمینه گردشگری مطابق با قوانین ملی موجود ، فعالیت حرفه ای نماید،کار آفرینان و سرمایه گذاران (به ویژهدر سطح بنگاه های کوچک و متوسط )، باید اجازه ورود آزاد به بخش گردشگری را با حداقل محدویت های و اجرایی داشته باشند؛

تبادل تجربه میان مدیران و کارکنان کشور های گوناگون چه حقوق بگیر باشند چه نباشند تاثیر مثبتی بر ایجادو توسعه صنعت گردشگری جهانی می گذارد ؛لازم است ضمن رعایت قوانین ملی و کنوانسیون های بین المللی مرتبط ، این  جابجایی ها تا حد ممکن تسهیل شود؛

شرکت های چند ملیتی صنعت گردشگری ،به عنوان یکی از عوامل غیر قابل جایگزین همبستگی در توسعه و رشد پویای تبادلات بین المللی ،نباید از موقعیت مسلطی که گهگاه به دست می آورند سو استفاده کنند، شرکت های چند ملیتی نباید ابراز تحمیل مصنوعی الگو های فرهنگی و اجتماعی به جوامع میزبان شوند؛در ازای آزادی شرکت ها در سرمایه گذاری و تجارت که باید کاملا به رسمیت شناخته شود ،آنها باید به توسعه محلی کمک کرده ، از کاهش سهم خود در اقتصادهایی که در آن مستقر هستند با افراط در باز گرداندن سود به کشور خود یا واردات القایی اجتناب نمایند،

مشارکت و شکل گیری روابط متوازن میان شرکت های فعال در کشورهای گردشگر فرست و گردشگر پذیر سهم مثبتی در توسعه پایدار گردشگری و توزیع عادلانه منافع حاصل از این رشد خواهد داشت؛

 

ماده ۱۰: تحقق اصول منشور جهانی اخلاق گردشگری

ذینفعان عمومی و خصوصی توسعه گردشگری باید به منظور تحقق این اصول با یکدیگر همکاری نموده، بر اجرای موثر آنها نظارت نمایند؛

ذینفعان توسعه گردشگری،ضمن رعایت کامل اصول عمومی حقوق بین الملل ،باید نقش نهادهای بین المللی (در صدر آنها: سازمان جهانی گردشگری)،و سازمان های غیر حکومتی ذی صلاح را در ترویج و توسعه گردشگری و حمایت از حقوق بشر ،محیط زیست و سلامتی به رسمیت بشناسند ؛

ذینفعان یاد شده باید به منظور بر رسی و حل و فصل هر گونه اختلاف نظر در مورد اجرا یا تفسیر «منشور جهانی اخلاق گردشگری »به مجموعه سوم بی طرفی به نام کمیته جهانی اخلاق گردشگری مراجعه نمایند؛

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

دیدگاه خود را ثبت کنید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>